ΝΩΡΙΣ ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ…

Ανοίγουν οι πόρτες και ακόμη συζητούν για την αποψίλωση!

Νωρίς θυμήθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο να φέρουν προς συζήτηση το θέμα της αποψίλωσης των σχολείων του Δήμου.

Τα σχολεία ανοίγουν και οι μαθητές επιστρέφουν στις αίθουσες. Οι εργασίες, όμως, φαίνεται πως για ακόμη μία φορά έμειναν… για την τελευταία στιγμή.

Και το ερώτημα είναι απλό:

Πότε ακριβώς θα προλάβουν να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες;

Γιατί όταν το θέμα έρχεται στο Δημοτικό Συμβούλιο λίγο πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, είναι λογικό να υπάρχει ανησυχία για το αν τελικά θα προλάβει ο Δήμος να κάνει τα αυτονόητα.

«Δεν προλαβαίνουμε ούτε ανάσα να πάρουμε»…

Αυτό φέρεται να είπε ο Δήμαρχος.

Σε νιώθουμε, Δήμαρχε…

Πραγματικά καταλαβαίνουμε πόσο κουραστικό ήταν το καλοκαίρι.

Από πανηγύρι σε πανηγύρι, από σπατάλη σε σπατάλη και από τα… ευτράπελα δημοτικών συμβούλων μέχρι τα ζεϊμπέκικα, το καλοκαίρι είχε απ’ όλα!

Πώς να περισσέψει χρόνος για τα σχολεία;

Συμπάσχουμε λοιπόν.

Πάρτε τον χρόνο σας…

Τα σχολεία θα κοιτάγατε τώρα, με τόσες υποχρεώσεις;

Και μέσα σε όλα, ο Πρόεδρος…

Υπήρξε όμως και μια ακόμη αξιοσημείωτη στιγμή στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Πρόεδρε, δεν χρειάζεται κάθε φορά να ζητάτε τη γνώμη σας μετά τις τοποθετήσεις των συναδέλφων σας, ειδικά όταν το θέμα έχει ήδη συζητηθεί και έχουν προηγηθεί οι σχετικές παρεμβάσεις.

Ρωτήστε τον προκάτοχό σας.

Ίσως σας εξηγήσει καλύτερα πότε χρειάζεται να παίρνετε τον λόγο και πότε είναι προτιμότερο να μην εκτίθεστε.

Τα Εξαμίλια περιμένουν απαντήσεις

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Δήμαρχος αναφέρθηκε και στο σχολείο των Εξαμιλίων, παραδεχόμενος ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.

Ωστόσο, το σημαντικότερο έμεινε αναπάντητο:

Πότε θα γίνουν οι απαραίτητες επισκευές;

Γιατί η διαπίστωση του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και κυρίως τα παιδιά χρειάζονται λύσεις και συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Όχι απλώς διαπιστώσεις.

Τελικά, βγάζετε άκρη;

Εμείς πάντως όχι.

Τα σχολεία ανοίγουν, οι εργασίες είναι στον αέρα, τα προβλήματα παραμένουν και οι υπεύθυνοι ακόμη… συζητούν.

Και κάπως έτσι, αντί να περιμένουμε το πρώτο κουδούνι με χαρά, φτάσαμε να αναρωτιόμαστε:

Θα είναι τα σχολεία πραγματικά έτοιμα να υποδεχθούν τα παιδιά;

Γιατί στο τέλος, όταν μιλάμε για σχολεία, δεν μιλάμε για εκδηλώσεις, πανηγύρια ή δημόσιες σχέσεις.

Μιλάμε για παιδιά.

Και εκεί δεν χωρούν ούτε καθυστερήσεις ούτε δικαιολογίες.

Ας κάνουμε λοιπόν τον σταυρό μας… και ο Θεός βοηθός, τώρα που θα μπουν τα παιδιά στα σχολεία.