Η ευλογημένη γενιά των πιο… αχάριστων φιλάθλων
Ο Λιονέλ Μέσι και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, μετά από σχεδόν 20 χρόνια κοινής πορείας, αποχωρούν από τις εθνικές ομάδες τους
Το τέλος του Μουντιάλ σήμανε και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ο Λιονέλ Μέσι και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, μετά από σχεδόν 20 χρόνια κοινής πορείας, αποχωρούν από τις εθνικές ομάδες τους.
Και οι δύο θα συνεχίσουν να κάνουν τα… δικά τους με την μπάλα εκεί που εσχάτως, ως άλλοι ιεραπόστολοι του ποδοσφαίρου, κηρύττουν το λόγο της στρογγυλής θεάς. Στις ΗΠΑ ο Αργεντινός, στη Σαουδική Αραβία ο Πορτογάλος. Η τελευταία παρουσία τους στο κορυφαίο επίπεδο δεν ήταν ίδια και για τους δύο.
Ο Μέσι, με ελάχιστη βοήθεια από τους συμπαίκτες, οδήγησε την «αλμπισελέστε» μέχρι τον τελικό, αλλά δεν μπόρεσε να της δώσει το δεύτερο σερί Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως δεν είχε καταφέρει να το κάνει και ο… προπάτοράς του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Από την άλλη, ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν, για πολλούς, ο λόγος που οι Ίβηρες αποχαιρέτησαν νωρίς το Μουντιάλ. Το ότι οι πολυδιαφημισμένοι μέσοι των Πορτογάλων δεν μπόρεσαν παρά ελάχιστες φορές να τον βγάλουν σε θέση βολής είναι κάτι που δεν απασχόλησε τους πολλούς…
Όπως και να έχει, τα τελευταία βήματα και των δύο δεν είναι ικανά να χαρακτηρίσουν το σύνολο της καριέρας τους, που, όπως και να το κάνουμε, είναι οι κορυφαίοι των κορυφαίων της εποχής τους. Μάλιστα, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τα ονόματά τους έμπαιναν σε συζητήσεις για το κορυφαίο όλων των εποχών, δίπλα σε αυτά του Πελέ και του Μαραντόνα. Από ένα σημείο και μετά, ο Κριστιάνο Ρονάλντο έμεινε ένα σκαλί πιο πίσω σε αυτήν την κλίμακα. Ήταν η εποχή που ο Ζινεντίν Ζιντάν τον έπεισε να ανέβει μέτρα στο γήπεδο, να μην αναλώνεται σε σπριντ και περίτεχνες ενέργειες μακριά από την περιοχή, και ουσιαστικά τον μετέτρεψε σε έναν από τους κορυφαίους φορ της ιστορίας.
Αντιθέτως, ο Μέσι από τη στιγμή που έφτασε να συγκρίνεται με το «μαύρο διαμάντι» και τον «πίμπε ντ’ όρο», κρατήθηκε για πάντα, και τελικά δεν θα βγει ποτέ από αυτή την εξίσωση. Και τα κατάφερε και μέσα από τον άτυπο ανταγωνισμό με τον «CR7». Τα χρόνια της παντοκρατορίας και των δύο, τα κατορθώματα (ατομικά και ομαδικά) του ενός ήταν η… τροφή και το κίνητρο για βελτίωση του άλλου. Κερδισμένο από αυτή την εντός των γραμμών μονομαχία το ποδόσφαιρο, που μετά από πολλά χρόνια είχε και πάλι δύο σούπερ σταρ να το υπηρετούν ταυτόχρονα.
Στους κερδισμένους θα έπρεπε να ανήκουν και οι φίλαθλοι. Αντί όμως να νιώθουμε ευλογημένοι που είχαμε την τύχη να τους βλέπουμε και τους δύο μαζί, προτιμήσαμε τον δρόμο της… αχαριστίας. Αντί να τους θαυμάζουμε και τους δύο για τον τρόπο που αποθέωναν τη μοναδική θεότητα του ποδοσφαίρου, την μπάλα, γίναμε αιρετικοί. Πιστέψαμε άλλοι στον «Μεσιανισμό» και άλλοι στον «Κριστιανισμό». Τους βάλαμε πάνω από το ίδιο το ποδόσφαιρο, και με τρόπο που και δεν τους ταίριαζε, και μάλλον τους υποτιμούσε.
Οι υποστηρικτές του ενός έψαχναν τρόπο να μειώσουν τον άλλον. «Είναι νάρκισσος και εγωιστής», «δεν μπορεί σε άλλη ομάδα», «είναι ο χαϊδεμένος της διοίκησης», «είναι το αγαπημένο παιδί της FIFA», «κατηγορείται για φοροδιαφυγή», «κατηγορείται για βιασμό» ήταν τα άκρως αντιποδοσφαιρικά των φανατικών.
Ευτυχώς, Μέσι και Κριστιάνο όχι μόνο δεν μπήκαν σε αυτό το «τριπάκι» και δεν το άφησαν να τους επηρεάσει, αλλά κράτησαν και τη σχέση τους σε πολύ υψηλό επίπεδο. Σαν το ποδόσφαιρο που έπαιξαν σχεδόν σε όλη την καριέρα τους. Πλέον, οι τελευταίες «λειτουργίες» τους θα είναι για λίγους. Ο ποδοσφαιρικός «λόγος» τους όμως, θα μείνει στην αιωνιότητα, και εκεί θα προστρέχουν οι πιστοί, μέχρι να βρεθεί ο νέος… προφήτης.
